Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

Η ανυπομονησία ενός προσκυνητή


Στις αρχές του Τριωδίου αποφασίσαμε κι εμείς να επισκεφτούμε την Αθωνική Πολιτεία. Ήταν Σάββατο και μάλλον ήταν αυτό που το περίμενε ακόμη και ο Θεός μαζί με τη γλυκιά Μανούλα Του, ανυπομονώντας κι Αυτοί να δουν την αντίδραση εκείνου που βαδίζει για πρώτη φορά τα αγιασμένα χώματα του Αγίου Όρους.
Ξεκινώντας χαράματα από ένα μικρό διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης φτάσαμε στο Κτελ Χαλκιδικής. Ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα αλλά μας φαινόταν σαν να μην περνάει δευτερόλεπτο. Οι λέξεις ήταν περιττές, η αγωνία στα πρόσωπα των παρευρισκομένων ήταν εμφανής. Κάποιοι πρόλαβαν μια θέση, άλλοι δέχτηκαν να ταξιδέψουν όρθιοι, με μοναδικό προορισμό τον επίγειο παράδεισο. Μπήκαμε στο λεωφορείο νύχτα. Άλλοι για Ιερισσό και άλλοι για Ουρανούπολη.
Ο χρόνος σταματά και πάλι, φτάνοντας στην Ουρανούπολη και αντικρίζοντας για πρώτη φορά τον δυσδιάκριτο από τα σύννεφα Άθωνα. Τίποτα όμως δεν μας σταματά. Το εισιτήριο για τον επίγειο παράδεισο το είχαμε ανά χείρας. Φτάνουμε όλο και πιο κοντά αφού μπήκαμε στο πλοίο. Παρακαλούσαμε να μην υπήρχε εισιτήριο γυρισμού. 
Περάσαμε τα σύνορα και σιγά - σιγά άρχισαν να ξεπροβάλλουν οι αρσανάδες των Ιερών Μονών του Όρους, καθώς και τα πρώτα δάκρυα. Λίγες φωτογραφίες θα κρατούσαν ανεξίτηλη στη μνήμη αυτή την επίσκεψη. Το Δοχειάρι, η Ξενοφώντος και το Ρώσικο χάνονται από τα μάτια μας καθώς πλησιάζουμε στη Δάφνη. Επιτέλους, πατήσαμε στο Άγιο Όρος! Κανένας πια δεν θα μπορούσε να μάθει αυτό το ευλογημένο μυστικό. Ήταν όλα έτοιμα από την Ηγουμένη Παναγία.
Λίγα λεωφορεία ακόμη καθυστερούσαν τον τελικό προορισμό. Διαλέξαμε το Βατοπαίδι. Κάποιοι μας είπαν επικριτικά "να πάτε στο Όρος, όχι στο Macedonia Palace της Θεσσαλονίκης", αλλά εμείς και πάλι είχαμε το σκοπό μας. Αρχίζει σιγά - σιγά να ξεπροβάλλει η μονή φέρνοντας ταυτόχρονα πολλά δάκρυα χαράς και συγκίνησης.
Ο δρόμος τελείωσε. Κατεβήκαμε από το λεωφορείο και ... αυτό ήταν. Ήμασταν εκεί. Ένα όνειρο πραγματοποιήθηκε. Δώσαμε τα διαμονητήρια και πήγαμε στο Αρχονταρίκι, όμως η αγωνία δεν τελείωσε. Περίμενα να μπω στο Καθολικό με τόση λαχτάρα, που τίποτα δεν μπορούσε να σταθεί εμπόδιο. 
Ήρθε η ώρα του Εσπερινού. Έπαθα ένα μικρό σοκ αντικρίζοντας για πρώτη φορά αυτό που έβλεπα τόσο καιρό μόνο σε φωτογραφίες.
Ο συνδυασμός των γλυκόηχων μελωδιών με το θυμίαμα με συνεπήρε και άρχισα να κλαίω. Η χαρά ήταν απερίγραπτη, Μια μικρή ξενάγηση με βοήθησε να εξοικειωθώ με το χώρο. Όντως και οι δύο ντυμένοι στα μαύρα, μοιάζαμε με δοκίμους μοναχούς.
Έφτασε η ώρα της αγρυπνίας. Αυτό το κομμάτι της επίσκεψης παραλείπεται διότι δεν περιγράφεται με λόγια.
Μείναμε τρία βράδια, αρκετά για να καταλάβουμε τη ζωή των μοναχών. Ένα διακόνημα στο φούρνο μας βοήθησε στην κατανόηση του μοναστηριακού διακονήματος. 
Η διαμονή μας στη Μονή έφτασε στο τέλος της κι ήρθε η ώρα της επιστροφής. Δύσκολη ώρα, όμως ήταν ένα αναγκαίο κακό.
Φεύγοντας από εκεί, ένοιωσα ένα κάλεσμα της ψυχής, το οποίο μ' έκανε να προγραμματίσω τη δεύτερη επίσκεψή μου.

Ο ΔΙΑΚΟΝΙΤΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου