Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Κυριακή Γ' Νηστειών: Ο Σταυρός δεν είναι λυπηρός αλλά χαρμόσυνος!



 Σταυρς το Χριστο μας εναι τ σύμβολο τς νίκης τς ζως π τοῦ θανάτου.  παροσα ζω εναι νας δυσώπητος γνας πέρβασης τοῦ θανάτου. Κάθε κτίσμα γωνίζεται ν ξεπεράσ τ ρια τς κτιστότητός του, νὰ ξεπεράσ τν φθορ το κόσμου, τ μηδενισμ κα τν πιστροφ στν νυπαρξία.  
λα τ ντα γαπον τν ζωή. Γι’ ατ κα εναι παραίτητη  σύνδεση μτν πηγ τς ζως. Κα ατ γίνεται μόνον δι το Σταυρο, διότι πάνω του καρφώθηκε  πηγ τς ζως,  σαρκωμένος Λόγος το Πατρός. Χωρς Σταυρεναι σίγουρη  κυριαρχία το αώνιου θανάτου, χειρότερο το ποίου δνπάρχει.  
 κκλησία σήμερα, στ μέσον κριβς τς γίας κα Μεγάλης Τεσσαρακοστς, τν προβάλλει, γι ν μς διδάξ πώς, ταν χουμε τν Σταυρ στ μέσον τς ζως μας, μπορομε ν φθάσουμε ως τ τέρμα, πο εναι νάσταση. Θέλει ν μς δώσ δύναμη ν συνεχίσουμε τν πνευματικό μαςγνα μ διάθεση θυσιαστική, μέσα σ πνεμα κατανύξεως, δακρύων κατανύξεως, λλ κα χαρς γι τ περχόμενο τέλος, τν νάσταση.
 Σταυρς δν εναι λυπηρός, λλ χαρμόσυνος. Τν τενίζουμε μ λαχτάρα κα θαυμασμό, τν σπαζόμαστε ς σωτήριο, τν προσκυνομε σαρκωθέντα, γιατ  Σταυρς δν εναι πρωτίστως τ σχμα το ξύλου, λλ Ατς ποπλωσε τ χέρια Του πάνω Του κα γινε Σταυρός, δίνοντας ξία μ τ σχμα τν χεριν κα το σώματός Του στ ξύλο. Σταυρς εναι  διος  Χριστς στΓολγοθά,  νικητς το κόσμου, γι’ ατ κα τ πάνσεπτο σχμα το ξύλου,πάνω στ ποο καρφώθηκε, γίνεται π ργανο καταδίκης φορμσωτηρίας.
Φρίττουν κα τρέμουν ο δαίμονες, κάθε φορ πο δι το Σταυρο γιάζεται κόσμος, γιατ θυμονται τι δι’ ατο  θάνατος θανατώθηκε, τι δι τοθανάτου το Σωτρος κατελύθη τ κράτος το δη κα σώθηκε  νθρωπότηταπ τν ξουσία τους. Τρελαίνονται στ σκέψη πς  νθρωπος τος ξευτέλισε κα τος νίκησε στ πρόσωπο το Θεανθρώπου, γι’ ατ κα λυσσαλέαγωνίζονται νυχθημερν κα δίχως σταματημ ν ποτρέψουν τν κάθενθρωπο π τ σταύρωμα τν παθν του.
 ρθοδοξία εναι  πίστη το Σταυρο κα τς ναστάσεως. κτς π τνφορμ τς νισχύσεως τς σκησής μας στν περίδο ατή,  κκλησία βλέπει τν τρίτη Κυριακ τν Νηστειν ς συνέχεια τν Κυριακν τς ρθοδοξίας κα το φωστρος τς ρθοδοξίας, γίου Γρηγορίου το Παλαμ. Στς θρησκεες το κόσμου κα τς χριστιανικς αρέσεις  λήθεια εναι διαστρεβλωμένη, κουτσουρεμένη, ψευδής, νυπόστατη, δύναμη, καταστροφική, δαιμονιώδης. Γι’ ατ κα κτς τς ρθοδόξου σκήσεως καπνευματικς μυστηριακς ζως λα πιτρέπονται, π τ πιό χαλαρ μέχρι κατ πιό αστηρ κα πάνθρωπα.  ζυγς μως το Χριστο εναι χρήσιμος καλαφρς γι σους διακρίνουν μέσα του τν λήθεια πο σζει.
Στος κνηρος κα χαλαρος χριστιανος  πορεία δι το Σταυροφαντάζει δύσκολο γχείρημα.  πλειονότητα τν χριστιανν θέλει ν φθάσστν Θε βασάνιστα, λλ δν μπορε ν κατανοήσ πς ατ  πορεία εναιντως εκολη κα πς  μοναδικ δυσκολία της εναι  γεναία πόφαση. νθρωπος εναι ν μ περιόριστες δυνατότητες κα τ μόνο πο τν περιορίζει εναι  μμονή του στν ναποφασιστικότητα. Χρειαζόμαστε να ξύπνημα, γιν σηκωθομε π τν πνο το κοσμικο φρονήματος. Ναί! κοιμώμαστε,δελφοί μου, σο εμαστε σ γρήγορση γι τ το κόσμου, διότι ατς κόσμος θ παρέλθ νεπιστρεπτί.  Σταυρς εναι τ ξυπνητήρι μας·  ρα περν· τ τέλος πλησιάζει·  χρόνος γγίζει στ τέρμα του·  Χριστς ρχεται· κιρχεται μ τν Σταυρό Του, πο θ φαν σ λη τ γ, σ λο τ σύμπαν. ν δν μς βρ μ τν Σταυρ στος μους, τότε κι μες δν θ νήκουμε στν μερίδα Του, δν θ χουμε θέση στν πλευρά Του, στν πλευρ τν σταυροαναστημένων πιστν Του.
Γι ν σηκώσουμε στος μους μας τν δικό μας Σταυρό, χρειάζεται πρωτίστως ν γαπήσουμε τ σταυρικ φρόνημα, πο εναι θυσία το αυτοῦ μας. Ατ τ σταυρικ φρόνημα μως δηγε στν νάσταση. ν θέλουμε τν Χριστ ναστάντα, δν γίνεται ν μν Τν θέλουμε κα Σταυρωθέντα. Γι’ ατκα ν θέλουμε κι μες ν βιώσουμε τν προσωπική μας νάσταση, χρειάζεται ν περάσουμε μέσα π τν δίοδο τς προσωπικς μας σταυρώσεως, πο θμς  βγάλ στν Βασιλεία τν ορανν. 

π. Στυλιανός Μακρής

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου