Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν...»

 
«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».
   Είναι αδελφοί μου, αυτούσια τα λόγια του Χριστού. Είναι ξεκάθαρα, χωρίς να κρύβει ερωτηματικά. Η απάντηση είναι μία και διαχρονική. Δεν αφορούσε μόνο τον άνθρωπο εκείνης της εποχής, αλλά, συνεχίζει και απασχολεί τον κάθε άνθρωπο και της σημερινής εποχής. Τα λόγια του Χριστού απευθύνονται και σε εμάς σήμερα. 

   Προσέξτε όμως! Δεν υπάρχει προσταγή, δεν υπάρχει διαταγή. Υπάρχει η αναφορική αντωνυμία "όστις", η οποία σημαίνει "όποιος". Δεν διατάζει για να πει "ο καθένας" ή "όλοι" αλλά αφήνει στον καθένα την ατομική βούληση, αφήνει στον καθένα να σκεφτεί και να μετανοήσει όταν αυτός το έχει ανάγκη. Ο Χριστός δεν είναι τύραννος ή εγωιστής για να επιβάλλει τη γνώμη Του. Είναι Αυτός που είπε να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας και Αυτός που συγχώρεσε τους σταυρωτές Του. Πώς γίνεται ένας τέτοιος άνθρωπος να θέλει τον εξαναγκασμό των ανθρώπων; Όλα αυτά, λοιπόν, βρίσκονται στη λέξη "όστις".
   Αν αποφασίσει κάποιος να ακολουθήσει το Χριστό, τότε πρέπει να τηρήσει και τα επόμενα λόγια Του. Από τη στιγμή που θα ενστερνιστεί τη ρήση Του, επιβάλλεται να ακολουθήσει ολόκληρη την εντολή. Η εντολή αυτή είναι διμερής. Το πρώτο μέρος έχει να κάνει με τον ίδιο τον άνθρωπο. Πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτό του. Όταν λέμε να απαρνηθεί τον εαυτό του σημαίνει ότι από εδώ και πέρα θα ζει εν Χριστώ. Πρέπει να φτάσει το σημείο, να πει ότι, "ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός", όπως ο Απόστολος Παύλος. Να αφήσει να ζει μέσα στην καρδιά και την ψυχή του ο Χριστός και να αποδεχτεί ότι "ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν". Ότι δηλαδή, δεν είναι τίποτα μόνιμο και σίγουρο  σε αυτήν την επίγεια ζωή παρά μόνο ο θάνατος, ο οποίος δεν είναι τίποτα παραπάνω από το πέρασμα στην αιωνιότητα. Εμείς όμως φοβόμαστε το θάνατο, επειδή, δεν έχουμε καταλάβει το ύψος της αγάπης του Θεού, που άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου για να μας δεχτεί πάλι κοντά Του. Τον φοβόμαστε όμως γιατί δεν έχουμε μετανοήσει ακόμα και τρέμουμε στην ιδέα για το τι θα συναντήσουμε εν εκείνη τη ημέρα.
   Να απαρνηθούμε λοιπόν τον εαυτό μας με ταπείνωση και όχι με σκανδαλισμό των συνανθρώπων μας. Δεν είμαστε τίποτα λιγότερο ή τίποτα περισσότερο από τον πιο απλό άνθρωπο μπροστά στα μάτια του Θεού. Δεν μπορούμε να είμαστε μοναχοί εν κόσμω πριν να γίνουμε μοναχοί εν Χριστώ. Ο πιστός δεν σκανδαλίζεται με την ταπεινωτική στάση ενός μοναχού ή ιερέα, διότι αυτοί επιβάλλεται να έχουν τετοια στάση εξ αιτίας της ιδιότητός τους. Σκανδαλίζεται όμως ο πιστός όταν βλέπει έναν λαϊκό να ταπεινώνεται, ενώ από μέσα του έχει μίσος και υπερηφάνεια. Αυτό βέβαια δεν ισχύει σε όλους αλλά συμβαίνει σε μεγάλο ποσοστό. Ο πιστός οφείλει να ταπεινώνεται μόνος του μπροστά στον πνευματικό και στην ατομική του προσευχή. Ο ίδιος ο Κύριος λέει σχετικά με τον σκανδαλισμό τα εξής: "Ος δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης". 
   Το δεύτερο μέρος σχετίζεται με τις θλίψεις της καθημερινής ζωής μας. Τα βάσανα και οι κόποι της βιοπάλης. Πολλές φορές υπάρχουν σταυροί, τους οποίους νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να σηκώσουμε π.χ. καρκίνος, απροσδόκιτος θάνατος. Να είμαστε σίγουροι όμως, ότι, ο Θεός, ποτέ δεν δίνει παραπάνω σταυρούς από αυτούς που μπορούμε να αντέξουμε. Και αν γίνει αυτό, τότε επεμβαίνει η χάρις του Θεού και μας ανακουφίζει. Εμείς όμως που αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το Χριστό, είμαστε υποχρεωμένοι σε κάθε δυσκολία να λέμε "να' ναι ευλογημένο" και να προχωράμε, ελπίζοντας ότι θα επέμβει ο Θεός την κατάλληλη στιγμή. Από τη στιγμή που αφιερώνουμε τη βιοτή μας στο Χριστό και αποδεχόμαστε τους σταυρούς, δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα διότι είναι σαν να τα έχουμε όλα. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος είναι άλλωστε αυτή που "τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελείποντα αναπληρούσα". 
   Ας αφήσουμε, αδελφοί μου, τη ζωή μας στα χέρια του Παντοκράτορος Θεού και ας έχουμε περισσότερη πίστη, αγάπη και ελπίδα. Σε αυτό το στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ας προσθέσουμε ακόμα ένα λιθαράκι στην πνευματική μας ζωή ώστε να εγερθούμε και εμείς πνευματικά μαζί με τον Αναστάντα Κύριο της δόξης και να ακούσουμε τη φοβερά ημέρα της Κρίσεως τη μακαρία φωνή του Κυρίου "εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου" Αμήν.

Α. Γ. Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου