Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Ο Μοναχισμός δεν είναι άρνηση της ζωής, είναι άρνηση της αμαρτωλής ζωής!

7CQ-HX0-001-E92
Από την «ξένη» αυτή «πολιτεία» τους οι μοναχοί διαμηνύουν σε όλο τον κόσμο ότι αρνούμενοι τις ανέσεις και τα αγαθά του κόσμου και θυσιάζοντες την ανάπαυση σε εργασία και την τροφή σε νηστεία α) ακολουθούν μία επίμοχθη ζωή, η οποία συνοδεύεται με αδιάλειπτη προσευχή και με δάκρυα μετανοίας, με αγρυπνία και ιδρώτες όσους δεν χύνονται σε κανένα άλλο μέρος της γης· «ου γάρ έδωκαν ύπνον τοίς οφθαλμοίς αυτών ουδέ των πόνων ανάπαυσιν»· β) ότι έτσι κατορθώνουν την κοινωνία με την υπερβατή και θεία πραγματικότητα και έχουν την πνευματική χαρά να επιτυγχάνουν την επικοινωνία με τον Θεό, απολαμβάνοντες πρωτίστως αυτό το φως του Θεού. Το θειο φως το οποίο ενεργεί, ζωοποιεί και μεταμορφώνει σε φως ό,τι εγγίζει[19] και γ) ότι αποτελούν μια επίγεια πολιτεία με οικουμενικό, πανορθόδοξο και δημοκρατικό χαρακτήρα, εξαρτώμενοι εκ του κόσμου μόνον από της πλευράς επανδρώσεώς τους[20], αφού στα μοναστήρια μόνο πεθαίνουν και δεν γεννιούνται. Υπάρχει όμως σ’ αυτά εγγύηση για την πνευματική συνέχεια της ζωής της Εκκλησίας ως θεανθρώπινης κοινωνίας. Στον μοναχισμό υπάρχει βιολογική ασυνέχεια και οι μοναχοί δεν έχουν πλέον γονείς μετά την μοναχική κουρά τους, αφού αποσυνδέονται από τους φυσικούς προγόνους τους· δεν έχουν επίσης παιδιά και φυσικούς διαδόχους[21]. Αλλά έχουν γονείς, τους πνευματικούς γέροντές τους και αποκτούν πνευματικά παιδιά, τους υποτακτικούς τους[22].